W tym miesiącu mija rok od kiedy odeszłam z etatu i postanowiłam wszystko postawić na Włoskielove. Chcę o tym opowiedzieć, bo wszystko zaczęło się od blogowania, a blogowanie polega głównie na pomocy i inspirowaniu innych. A wiem, jak bardzo tego typu treści były mi wsparciem i pomocą zanim podjęłam pewne decyzje.

  Na początek kilka faktów: Włoskielove prowadziłam hobbistycznie od 2014 roku, czyli od roku, w którym skończyłam studia. Później pracowałam w wielu miejscach. Włoskielove było moim hobby po pracy, a de facto drugą, niedochodową pracą. Myślałam, że będę się rozwijać zawodowo, a z Włoskielove będę mieć ewentualnie kiedyś na waciki, ewentualnie kiedyś drugą pensję. W pewnym momencie stwierdziłam jednak, że mam za dużo pomysłów i za mało czasu, a na etacie ten czas zwyczajnie tracę. W 2017 miałam już prawie cały napisany pierwszy e-book. Odeszłam z etatu, wyjechałam na ponad dwa tygodnie do Włoch, a po powrocie wypuściłam interaktywne repetytorium leksykalne Włoski z Życia Wzięty -Guida Pratica.

Od czego zaczęłam i czy miałam plan?

Niech to będzie jasne: zaczęłam w 2014 tworzyć miejsce, do jakiego sama, jako uczennica, chciałabym przychodzić. Robiłam wszystko intuicyjnie, a wszystkiego, co było mi potrzebne, uczyłam się w praktyce (WordPress, social media, marketing itp.). Punktem przełomowym były trzy miesiące, kiedy nie pracowałam, poszukiwałam nowej pracy. Wtedy miałam czas na to, aby zabrać się za to, co powinnam była robić od samego początku: tworzenie listy mailingowej (newsletter). Wyobrażałam sobie, co będzie jeśli Facebook trafi szlag. Wyobrażałam sobie, jakby to było, gdybym chciała sprzedać jakiś produkt. Odpowiedzią na te zagwozdki jest Newsletter. Skorzystałam z wolnego czasu, aby stworzyć tzw. lead magnet, czyli listę narzędzi do nauki włoskiego online, aby zapis na moją listę był bardziej atrakcyjny. W tym samym czasie zaczęłam pracę nad moim pierwszym e-bookiem. Znalazłam pracę, którą lubiłam tylko przez chwilę. Po pracy, w weekendy i w chorobie pracowałam nad e-bookiem (i nieustająco nad samym blogiem). Byłam już bardzo blisko końca, myślałam, że będę kontynuować etat, a e-booka wydam przy okazji i zobaczę jak pójdzie sprzedaż. Ale w pracy nie byłam najszczęśliwsza, a dodatkowo czułam, że czytelnicy są zaangażowani, czekają na repetytorium, a mnie w głowie zbierają się tylko kolejne pomysły. Myśl o odejściu z pracy i zajęciu się tylko blogiem siedziała we mnie bardzo długo, ale też długo nie brałam jej na poważnie. Na decyzję o postawienie na jedną kartę złożyły się dwa elementy: nie dostałam podwyżki, na którą byłam umówiona i podzieliłam się moimi wątpliwościami z rodzicami, od których dostałam poparcie. Nie miałam poduszki finansowej na kilka miesięcy, jaką każdy w internetach mówi, że trzeba mieć zanim się przejdzie na swoje. Ale: miałam pracującego chłopaka, miałam wsparcie rodziców, do których mogłam się zwrócić w razie gdyby, i miałam prawie gotowy już produkt i listę ludzi, którzy na niego czekali. Ci, którzy mówią, że trzeba mieć poduszkę finansową, żeby wystartować, mają (moim zdaniem) na myśli sytuację, kiedy się zwalniasz, żeby dopiero nad swoim projektem pracować. A ja wychodziłam już na gotowe. Zamiast miesiącami oszczędzać pieniądze, ja pracowałam nad projektem. Jeśli czas to pieniądz, to na jedno wychodzi. To mimo wszystko było ryzykowne. Mogłam sprzedać 50 sztuk i nie mieć później na utrzymanie. Dlatego jeszcze pracując, przed wyjazdem do Włoch, znalazłam uczniów chętnych na lekcje indywidualne, z którymi mogłam zacząć pracę po moim powrocie. Założyłam, że musi to być liczba, która pozwoli mi przynajmniej opłacić mieszkanie. Udało się, na wakacje jechałam spokojna. Uwaga, nie miałam planu. Chciałam zobaczyć jak się sprzeda e-book, a potem pójść z flow. To na pewno nie jest dobry pomysł. Moim planem B było znaleźć inną pracę etatową.

Czego się najbardziej obawiałam?

Mogłabym powiedzieć, że bałam się, że e-book się źle sprzeda, bo to by oznaczało, że mój cały projekt Włoskielove jeszcze nie jest na takie rzeczy gotowy. Że przeceniam swoje możliwości i potencjał społeczności. Tylko, że ja nie miałam wyobrażenia, co miałoby wyznaczać złą sprzedaż. Mimo wszystko traktowałam ten e-book jako test, chciałam zobaczyć dopiero, co jest moją możliwością, jaki mam potencjał. Na podstawie osiągniętych efektów mogłam dopiero budować kolejny plan. Więc w sumie to chyba niczego się nie bałam. Może tego, że się rozleniwię, że nie będę w stanie wystarczająco szybko tworzyć kolejnych produktów, żeby się utrzymać? Chyba nie. Podjęłam decyzję o odejściu z etatu, kiedy zorientowałam się, że nie mam czego się bać. Byłam też dobrej myśli, bo zaangażowanie wokół Włoskielove było w tamtym czasie naprawdę duże.

Czy miałaś już dochód z pisania? Zdarzały mi się płatne zlecenia związane z blogiem, ale bardzo sporadycznie. Większość ofert odrzucałam i odrzucam, bo nie są opłacalne. Czyli jeśli ktoś się zastanawia, czy miałam już konkretny dochód z blogowania przed podjęciem decyzji o odejściu z etatu, to odpowiedź brzmi: nie. Swoją drogą szybko zrozumiałam, że nie warto rozmieniać się na drobne i często bardziej opłaca się przyłożyć do własnych treści niż czytać cudzą książkę (czasem fatalną!) za trzy darmowe egzemplarze na konkurs.

Jakich błędów nie popełniać?

Błędem byłoby nie zrobienie tzw. badania rynku, czyli sprawdzenia, czy na mój pomysł jest popyt. Błędem byłoby postawić wszystko na jedno źródło przychodu. Tak zwana dywersyfikacja przychodów daje wewnętrzny spokój. Ja na początku miałam uczniów, produkty fizyczne w sklepie Cupsell i e-book, dzisiaj lista jest dłuższa. Błędem byłoby rzucenie etatu bez poduszki finansowej, albo bez gotowego produktu, albo bez alternatywnego przychodu. Mój produkt był już na takim etapie zaawansowania, że wiedziałam mniej więcej, kiedy mogę go zacząć sprzedawać. Dodatkowo miałam alternatywny przychód, czyli lekcje indywidualne. Gdybym postanowiła odejść na jednym z pierwszych etapów pisania repetytorium, mogłoby się okazać, że praca nad nim jest bardziej czasochłonna niż mi się wydawało. Błędem byłoby trzymanie mojego projektu w tajemnicy. Listę zainteresowanych zaczęłam zbierać na wiele miesięcy przed wypuszczeniem e-booka. Ten czas był już jego swoistą promocją, a dla mnie wiadomością zwrotną, czy idę w dobrą stronę.

Jak zarządzam czasem pracy i wolnym od pracy?

Dzisiaj moja praca polega na udzielaniu lekcji indywidualnych i konsultacji, tworzeniu elektronicznych materiałów dydaktycznych (e-booków), prowadzeniu warsztatów online, czy webinarów. W czas pracy wchodzi też wszystko to, co nie jest komercyjne: pisanie wpisów na bloga, zarządzanie Fanpage, wysyłka newslettera, zarządzanie grupami na Facebooku (w tym pomoc językowa ich członkom), wyzwania i live’y na grupach i na Fanpage. To sporo i wiem, że niektórzy się zastanawiają jak to ogarnąć. Po pierwsze, uwaga: nie robię wszystkiego naraz. Osią moich działań są sprawy, do których się zobowiązałam, czyli przede wszystkim zajęcia indywidualne. Dopiero obok dobieram zajęcia dodatkowe, czy to tłumaczenie, które mi wpadło, czy praca nad e-bookiem, który zaczęłam, czy webinar, jeśli taki wymyśliłam. Znowu, nie mam konkretnego planu, że w tym miesiącu zrobię to, to i to. Mam pomysły i widząc moje zobowiązania na dany miesiąc, moją dostępność i wewnętrzną gotowość, decyduję co zrobię i kiedy mniej więcej. Wtedy planuję pracę.

Siedzę nad jakimiś kursami e-learnig, e-commerce, WordPress, siedzę między przygotowaniem zajęć a lekcjami, w weekendy… też poświęcasz wolny czas na takie rzeczy? A może na początku zlecałaś komuś takie zadania póki to się nie rozkręciło?  Wszystko co mogłam, szczególnie na początku, robiłam sama. Z oszczędności do dziś prawie wszystko robię sama (wyjątkiem była grafika do ostatniego e-booka). Nie uczę się niczego na zapas, jeśli czegoś potrzebuję, to wtedy się tego uczę. Jeżeli można pójść na skróty i zrobić coś prościej (choć nieidealnie), to wybieram tę drogę. Niemal wszystkiego, co jest mi potrzebne dzisiaj do pracy, nauczyłam się w czasie studiów, albo przez 3 lata prac na etacie (pracowałam głównie w mediach internetowych, skończyłam szkołę graficzną). Wychodzę z założenia, że najważniejsze jest działanie, a nauka obok. Potrzeba matką wynalazków – jeśli będziemy chcieli coś udoskonalić, znajdziemy sposób. Jeśli nie, to po co grzebać przy czymś, co działa? To nie znaczy, że w ogóle się nie uczyłam i nie uczę. W wygodny i szybki sposób uczę się i inspiruję  słuchając podcastów: Po Nitce Ariadny Pani Swojego Czasu Mała Wielka Firma Jak Oszczędzać Pieniądze Zarabiaj jako bloger Oraz nie podcasty: Po Sukces Na Szpilkach Video, live, podcast by Teacherka LifeManagerka

Mam kilka fundamentów organizacji swojej pracy. Najważniejsza i najmądrzejsza rzecz, jaką zrobiłam, to podzielenie tygodnia na czas pracy z uczniami i czas na „świat online”. Uczę od poniedziałku do środy, dzięki czemu dysponuję czwartkiem i piątkiem na dodatkowe projekty, np. na poprawianie prac z warsztatów pisania (mogę wtedy też wyjechać na długi weekend!). To nie znaczy, że od poniedziałku do środy nie robię nic innego, nie mam aż tak wielu uczniów. To dni, kiedy bez spiny robię małe rzeczy: przed lekcjami, lub między nimi. Piszę post, robię jakąś grafikę, załatwiam sprawy administracyjne, robię stronę lądowania, wrzucam posty na FB. Czwartek jest moim dniem rezerwowym, czyli mogę wtedy odrobić lekcje, jeśli wypadły. Czasem robi się z tego pełen dzień pracy, więc muszę uważać, żeby w czasie odwołanej lekcji zrobić coś pożytecznego. W ogólnym rozrachunku daje to każdemu komfort, a dodatkową zaletą jest to, że jeśli gdzieś lecę i lot powrotny jest w poniedziałek, to wystarczy przesunąć poniedziałkowe lekcje na czwartek i nie tracę dnia pracy! Druga bardzo ważna rzecz, to wydzielony czas na przygotowanie lekcji. Wielu nauczycieli siedzi non stop w kserówkach, bo nad kolejnymi lekcjami pracują na bieżąco. To jest jakieś przekleństwo, które mnie na pewno doprowadziłoby do frustracji. Dlatego wydzieliłam sobie dzień i porę, kiedy przygotowuję lekcje na cały tydzień dla wszystkich. Kiedyś był to piątek rano do 12, dzisiaj jest to poniedziałek o podobnej porze. Być może wrócę do piątku w miarę możliwości, bo zacząć tydzień na spokojnie to wspaniałe uczucie. Nie jestem bardzo regularna, ale trochę. Przestałam się przejmować, że dawno nic nie napisałam na blogu, ale staram się, żeby choć raz na miesiąc coś się pojawiło (kiedyś trzymałam się rutyny raz na dwa tygodnie). Około raz na dwa tygodnie piszę newsletter. Raz na dwa tygodnie organizuję quiz gramatyczny na Fanpage. Mogłabym tę rutynę udoskonalić i wprowadzić do niej inne mini projekty, ale na razie to wygląda tak, jak wygląda. Nie spędzam wiele czasu na planowanie postów na FB. Bywa, że pojawia się u mnie bardzo mało postów, albo większość została zaplanowana dość spontanicznie. Tak jest dzisiaj, z lenistwa, ale proponuję planować posty na przyszły tydzień i poświęcić temu godzinę w tygodniu.

Jak zarządzasz urlopami, dniami wolnymi? Zazwyczaj z wyprzedzeniem wiem, kiedy gdzieś wyjadę, kiedy potrzebuję wolnego weekendu, tygodnia, tygodni. Można by więc powiedzieć, że zaczynam planowanie od wakacji, i to pod nie dostosowuję pracę. Szczerze mówiąc nie wiem, czy da się inaczej, wydaje mi się to całkiem logiczne. W końcu wakacji w skali roku mamy mniej niż pracy, łatwiej rozplanować pracę dookoła dni urlopowych, niż upychać dni urlopowe w zaplanowaną pracę. No i praca nie ucieknie, a długie weekendy, tanie bilety i dobra pogoda – tak. P.S. Jasne, zdarza się, że pracuję w weekendy. Rzadko jest to pełen dzień pracy, ale jeśli coś mogę akurat zrobić, a oszczędzi mi to czasu w tygodniu, to czemu nie. P.S.2 Staram się wypoczywać dość aktywnie, dzięki temu regeneruję się znacznie lepiej, a także odcinam się od mojego miejsca pracy, którym jest mój salon.

Czy warto było?

Trudno mi powiedzieć, czy pracuję mniej niż na etacie, nie liczę tego, nie chcę. Na pewno mam ten komfort, że jeden tydzień może być naładowany pracą, a drugi nie. Że pracuję tylko na siebie, no i przede wszystkim robię to, co chcę i to, co lubię. Bywa, że jestem super zmęczona, szczególnie w środę wieczorem po wszystkich lekcjach. Staram się wstawać w miarę wcześnie, ale bywa, że wstaję późno z myślą „pracuję do 20:00, czemu mam wstawać o 7”? Aktywny wypoczynek i zajęcia sportowe sprawiają, że szybko się regeneruję. Jestem w social media nawet późno wieczorem, ale odpisanie na posta zajmuje mi chwilę, a zrobione w taki sposób, zamiast wszystko na raz, nie ciąży mi. Jestem ciągle na etapie testów. Nie wiem, jakim projektem zajmę się za kilka miesięcy, mam plany na najbliższe trzy. Nie mogę postanowić jakimi projektami będę się zajmować, bo ciągle testuję nowe możliwości. Niektóre pomysły giną w zalążku, albo trochę później. Okazuje się, że pomysł nie chwyta, nie ma chętnych. Na inne wpadam nagle i chcę rzucić wszystko i się im oddać. Wydaje mi się, że ta sytuacja jeszcze trochę potrwa i ta niepewność co będzie dalej to jedyna rzecz, jaka napawa mnie strachem. Z drugiej strony wiem, że co by nie było, to coś wymyślę.

Jakie trudności napotkałaś na drodze? Czy miałaś trudne chwile? Nie napotkałam większych trudności w procesie odchodzenia z pracy na swoje. Być może trochę stresu oszczędziło mi na początku oparcie się o Fundację Rozwoju Przedsiębiorczości zamiast zakładanie DG. Choć każdy rodzaj biurokracji jest na jakimś etapie stresujący. Mam trudne chwile, kiedy okaże się, że palnęłam językowy błąd, kiedy nie ma chętnych na warsztaty, kiedy jakiś pomysł nie załapie, kiedy na stronie coś się wysypie. Na szczęście jeśli chodzi o samą pracę, to dzięki ciągłości projektów i dywersyfikacji źródeł przychodu zawsze jakoś idzie. Jeśli idzie gorzej, to myślę, co zrobić, żeby było lepiej.

Oczywiście, że warto było. Teraz robię to co lubię, pomagam innym, zarabiam więcej, mam czas na nowe hobby i na swoje zdrowie. Są minusy: dużo pracuję, spoczywa na mnie cała odpowiedzialność względem każdego kroku, mentalnie jestem ciągle w pracy, niemal wszystko co robię jest bardzo energochłonne. Ale co innego mogłabym robić, skoro na etacie jedyna myśl, jaka podtrzymywała mnie na duchu to „w każdej chwili możesz zrezygnować”?   Jeżeli czytasz ten wpis, to bardzo prawdopodobnie interesuje Cię temat pracy w internecie, przechodzenia na swoje, czy blogowania, albo nauczania. Napisz na jakim etapie jesteś, co jeszcze Cię interesuje, albo jak to u Ciebie wygląda :)